بهار، تغییر طبیعت و تحول زمین از سستی به نشاط و طراوت دوباره است.
بهار، آغاز زندگی تازه و پایان فصل خزان بی روح پاییز و سردی زمستان است که با آمدن آن سبزی و خرمی نمایان می شود.
درباره پیدایش نوروز در روایتی آمده است که نیشکر را جمشید شاه ایران در این روز یافت و مردم از خاصیت آن متحیر شدند پس جمشید دستور داد تا از شهد آن شکر ساختند و به مردم هدیه دادند، از این رو آن را نوروز نامیدند.
در روایتی دیگر آمده که اهریمن، بلای خشکسالی و قحطی را بر زمین فرو نشاند اما جمشید به جنگ اهریمن رفت و عاقبت او را شکست داد آن گاه خشکسالی روی زمین از بین رفت و جمشید بر زمین سبزه کاشت که رسم سبزه نشاندن در ایام نوروز از آن زمان تا به امروز باقی مانده است.
ایرانیان جشنها و آیینهای زیادی دارند که جذابترین آنها آیین نوروز باستانی است.
ایرانیان هنگام تحویل سال نو, سفره هفت سین پهن می کنند که هر کدام از اقلام آن نمادی از جهان هستی و طبیعت است.
"سیر" : نماد گندزدایی و پاکیزگی .
"سرکه" : نماد پاک شدن و پاکی محیط و زدودن آلودگی.
"سنجد" : نشانه عشق و مهر.
"سمنو" : نماد خوبی و رشد.
"سبزه" : موجب فراوانی, برکت و خوشبختی و شادی.
"سیب" : نماد زایش و برکت در بین مردم ایران زمین.
"قرآن" : کتاب آسمانی مسلمانان , نشانه استواری و ایمان.
"سفره" : نماد گستردگی جهان و سفیدی آن نشانه پاکی و سفید بختی.
"آیینه" : نماد جهان بیپایان و بارگاه خداوندی.
"شمع" : آرزوی شادی و روشنایی زندگی و شعله افروخته نماد روشنایی و فروزندگی جاودانه.
"ماهی قرمز" : در تنگ بلور نماد روزی حلال.
"تخم مرغ رنگ شده" : نشانه رنگارنگی نژادهای مختلف بشری و تاکید بر اینکه بنی آدم اعضای یکدیگرند.
"نان": بنیاد تغذیه و در سفره نشانه برکت و روزی.
"گندم" : نماد روزی, فراوانی, خیر و برکت در زندگی.
