خدا خواهش ميكنم مرا ببر
خدا مرا به دوردست
روي بالهاي فرشتگان ببر
خواهش ميكنم:
جائي كه عشق با مرگ در جدال نيست،
تا اين عشق پاك، تسليم نشود;
جائي كه هميشه گلهاي سرخ شكفته ميشود،
مانند ياقوتهايي كه آنها را پوشانيده باشد;
جايي كه ماه جرقه زند و بگريد
براي پيوستن به عاشقان.
ميخواهم به آن
سرزمين دور بروم، جائي كه پسران نوجوان
در حال دويدن، براي عشق رنج ميكشند;
جايي كه دختران نوجوان
در عصرهايي كه جشن است
ميان پنجرههاي پر از گل نشستهاند
و پنهاني ميگريند، با اندوهي آسماني
I pray the Getlteman who You carry to me I pray the Getlteman who you carry to Me on the wings of the Iontano Angels: where the Love not fight with the Dead women, and soccombe, the candid one, where the oleandri floriscono always com covered of rubini. where the moon spark and cries for being all unisono with the lovers. In that country far away I want to go, where the children running, gia suffer of love, where the children seated to the bloomed window sills in the evenings of Festivity gia cry furtively, with mestizia divine
صادق هدايت در كتاب نيرنگستان خود، درباره چيز هايى كه از گذشته رسم بوده و سر سفره نوروز مى نهادند مى نويسد: «بالاى سفره هفت سين، يك آينه مى گذارند دو طرفش جار با شمعدان كه در آنها به عده اولاد صاحبخانه، شمع روشن مى كنند _ چيزهايى كه در سفره مى گذارند از اين قرار است: قرآن، نان بزرگ، يك كاسه آب كه رويش برگ سبز است، يك شيشه گلاب، سبزه [...] در خوانچه هفت چيز كه اسمشان با سين شروع مى شود بايد باشد: سپند، سيب، سيه دانه، سنجد، سماق، سير، سركه، سمنو، سبزى، به اضافه ماست، شير، پنير و تخم مرغ رنگ كرده...»
